Eğitim

Gösterilen Köy

Dünya şimdi daha küçük… İletişim araç ve gereçleri önceleri ufacık köyünde, mavi gök ve yeşil zemin arasında yaşayıp giden “insan”ın yalnız gündelik hayatını değil, düşüncelerini ve hatta aklını da esir almaya çalışıyor bugün. Peşinden koştuğumuz “gerçek”, Kaf Dağı’nın  ardında artık! Şimdi inanmıyor, inandırılıyoruz; görmüyor, gösteriliyoruz.

Koskoca dünya, bir köy oldu artık; hepimiz bu köyün öbek öbek ayrılan hanelerinde oturan ahalisiyiz. Önceleri ulaşması günler, hatta haftalar süren herhangi bir haber, şimdi “sıcağı sıcağına” gözlerimizin önünde; ufak ve şık bir iki âlet yeterli bunun için. Bir taraftan bakınca gayet güzel bir durum bu; dünyayı an be an seyredebiliyor, faydalı  faydasız her gelişmeden de haberdar olabiliyoruz. Fakat madalyonun öteki yüzü korkunç! Evlerimizin demirbaşı olmuş ve şimdi bir tablo ebadında ve yine pastoral bir tablo kadar zarif ve göz okşayıcı televizyonlar ya da mesela internet erişimi olan PC’ler birer “misyoner” gibi fena telkin ve iğvalar ile başımızdalar her an. Bir şeyler bilmek ve bir şeyler görmek istediğimizde onlar “vesile” oluyor bize. Neye vesile oldukları meçhul; ama hidayetten çok felakete vesile olduklarıdır gördüklerimiz. Perdenin yahut ekranın ardında birileri var ve kuklaların ipleri onların elinde. O “eller” neyi nasıl bildirirlerse öyle biliyor; neyi nasıl gösterirlerse öyle görüyoruz.

Hal böyle olunca bize lazım olan “gerçek”, şayet görmemiz istenmiyorsa, bir anda görünmez oluyor. Onun yerine taklit ya da kurgunun kucağında buluyoruz kendimizi. Bu yeni ve “çakma” gerçek öylesine “gerçekçi” lanse ediliyor ki bize, ardından şüphe etmeye ne mahal kalıyor ne de mecâl. Yani eskiden “gördüğümüz köy” şimdi “gösteriliyor” bize ve bunun tabii sonucu olarak “gerçek”ten koşar adım uzaklaşıyoruz. Karşısına geçip uzaktan bu köyü izleyenlerden basiretli olanların bizlere yakın olması temennisiyle…

En Yeniler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı