FotoğraflıyorumGelenekten GeleceğeKültür Sanat

Pencerede Bekleyen Çiçekler

Fotoğrafik Hafızamız

Anadolu’nun ıssız yerlerinde gezerken gözünüz her şeyden önce onlara takılır; her şeyden önce sizi onlar karşılar: Pencerede bekleyen çiçekler.

Kışın bütün kasvetiyle içeride, sobanın uzak kenarında büyümesini durdurmuştur. Ya da tohumluk olarak bir kapta, kâğıdın arasında saklanmıştır. Fesleğenler, küpeliler, dere gülünün her nevisi…

Bazen öyle olur ki isimleri unutulur; ama tohumları atadan toruna hep saklanır. Bahar gelince saksı içinde tohumlanır. Artık ev ahalisinden önce o çiçekler “selam” eder gelenlere. Fesleğenler, öksüz bir çocuğun başının okşanması neticesindeki sevinci buram buram etrafa yayar.

Ve kartopu çiçekleri, yazın ortasında bütün beyazlığıyla kışı hatırlatır. Çoğu zaman bir kitabın arasına ayraç niyetine serilir. Çiçeğinden kopartıp o çiçeğin çubuğu ile etraftan gelen çocuklara, akrabalara satır satır ders de okutulurdu.  O çubuğu halen kitaplarının arasında muhafaza edip;  ona bile hürmet edenlerin muhabbeti, içimizde başka bir çiçek açtırır. Hatıralar tazelenirken, yıllar sonra bu kitaplar açıldığında, pencerede bekleyen çiçek ile içimizde açan çiçek hoş bir tebessüm açar hatırımızda…

En Yeniler

Başa dön tuşu
Kapalı